Babamin Veresiye Defteri Moloz

Bir kentin yolunu, tarihini, cografyasini, denizini, toplumsal hayatini, gecirdigi degisimleri, insan tiplerini, atmosferini, doga guzelliklerini, unutulan degerlerini, yeme icme kulturunu, gecesini gunduzunu, yazini kisini, folklorunu, eglence hayatini, daha bin turlu ozelligini, herkes kendince gorur. Tarihci baska, cografyaci baska, turizmci baska, asker baska, ogretmen bambaska bir gozle gorur ve kendi bakis acisiyla yazmak ister. Ama bir yazar-edebiyatci, kendince bir duyarlikla yaklasir kentine. Cevresine gonul gozuyle bakar. Kendisini degisik insanlarin yerine koyar, onlarin yuregiyle de hissetmeye calisir, oylece yazar... Yazar yazdigi zaman, bircok kimse o yazida kendi duygularini, dusunup de soyleyemediklerini bulur. Kendisinden once yazilmis olanlari da animsamak ister... Bu dusunceden yola cikarak, Trabzon'un yirmi iki edebiyatci yazari, yine Trabzon'un yirmi iki semtini kaleme alindi. Okurla ayni zamanda bulusan bu yirmi iki kitaplik dizi hem bir ilk olmasi hem de Trabzon'un son elli yilina taniklik etmesi ve yazarlarinin kente kolektif bir armagani olmasi acisindan yuksek deger tasimaktadir.