Mino'nun Siyah Gulu

Tayin emrim uc ay sonra cikti. Emri aldigim gunun sabahinda Hasan'i astilar. Infaz gecesi uyumamistik. Babam, Nuri Amca, annem ve ben, salondaki masanin cevresinde oturuyorduk. Pencerenin onundeki ciplak akasyaya konmus suskun, korunmasiz kis serceleri gibi... Radyoyu acmistik; bir haber bekliyorduk... Annem sik sik mutfaga gidip agliyordu. Nuri Amca, kimildamaksizin onune bakiyordu. Elleri dizlerinin ustundeydi. Omuzlari cokmustu... Konusmuyorduk. Birbirimizin yuzune bakamiyorduk. Insan, sonuna kadar umutlu olabiliyor. Umut bir care degil ama galiba careden daha buyuk bir sey. 1960'li yillarda bir Ege kasabasinda baslayan yasak bir askla 12 Eylul'un hemen oncesinde gelisip darbenin ardindan pek cok kisiyle paylasilan bir kaderle son bulan kirik bir ask: iki katmanli bu romanin ic ice gecen iki farkli hikâyesi. Mucadeleleriyle, inanclariyla, hakliliklari ve yenilgileriyle butun bir kusak ve darbelerden, idamlardan gecen, yarim kalan hikâyelerle 2000'li yillara uzanan yakin tarihimiz. Siyasi bir ortamin icinde filiz veren asklar, yeseren duygular, yarim kalan umutlar. Husnu Arkan, 60'li yillardan baslayarak, ozellikle 12 Eylul doneminin acitan sayfalarina bir ailenin kadinlarinin gozunden bakiyor.