Miedzy chwila a pieknem O sztuce w rozpedzonym swiecie (Polska wersja jezykowa)

Zygmunt Bauman jako wnikliwy obserwator rzeczywistosci umie jak nikt dialogowac z kultura (niezaleznie od sily pradu, który nas unosi, niezaleznie od narzuconego pedu). Nie gubi wlasnego rytmu. W kolejnych, dwunastu, esejach doskonale demaskuje unieruchamiajaca czlowieka pozorna doskonalosc wspólczesnosci czy raczej nasz doskonaly za nia ped. Nie jest jednak demaskatorem zacietrzewionym - raczej czulym, pelnym humoru, uwaznym odbiorca gotowym na zywa przygode intelektualna, estetyczna. Lektura Miedzy chwila z pieknem pozwala z przyjemnoscia podazac za swiezoscia spojrzenia autora, jego bezkompromisowymi obserwacjami bocznych kierunków wspólczesnej kultury. Zamieszczonych w ksiazce 12 esejów dotyka m.in. wspólczesnego problemu miejskiej obcosci, zmagan z pamiecia i próbami jej artystycznej ewokacji, umiejetnosci nazywania rzeczywistosci (Ryszard Kapuscinski), a takze prac Grzegorza Klamana, Miroslawa Balki. My ludzkie istoty posiadamy cudowne narzedzie, jakim jest jezyk, który pozwala nam nazywac rzeczy, juz istniejace, ale równiez - i co jest chyba najcudowniejsze - nazywac rzeczy, których jeszcze nie ma; rzeczy, które sa i rzeczy, które moglyby byc. Dzieki jezykowi dysponujemy wyborem: mozemy odrzucic dana forme lub ksztalt rzeczy na rzecz innego ksztaltu, lub formy. I mozemy równiez mówic i myslec o formach rzeczy, które pojawia sie z pewnoscia, lub moze sie pojawia. Jestesmy - czy tego chcemy czy nie - zwierzetami "transgresywnymi" i "transcendentnymi". Zyjemy duzo przed terazniejszoscia. Nasze interpretacje wyprzedzaja nasze zmysly i wybiegaja w przyszlosc. Swiat, który zamieszkujemy jest zawsze o krok, o kilometr, czy o rok swietlny przed swiatem, którego doswiadczamy. Te czesc swiata, która nie przystaje do przezywanego przez nas doswiadczenia nazywamy "idealem". Rola idealów jest oprowadzac nas po terytorium jeszcze niezbadanym i nieoznakowanym na mapach. Fragment ksiazki