Leman Ebe

"Suyun elmaslastigi, gogun toprakla birlestigi karla kapli bu beyaz dunyada ben de vardim. Yasadim... Siz fark etmeseniz de yasadim..." Kahraman Turk evladi simdiye dek hangi topraklar icin canini severek vermedi ki? Telli duvakli yarini, koklamaya kiyamadigi bebegini birakip; "Emir buyuk yerdendir, belki donerim(!), hakkini helal et!" diyerek yollara dusmedi mi? Devletin bekasi icin canlar feda olsun dusturuyla, yitip gitmediler mi? "Olen olur, kalan saglar bizimdir" diyenlerin cogunda hasar kalmadi mi? Atamizin tabiriyle; "Damarlarinda asil kan tasiyan" bu ulusun fertlerinden baba ve asker Recep, Kore'den 1956'da dondu; 1977'de hastalandi, 1978'de vefat etti. Recep'le hep ayriydilar, tam birlikte yasayacaklari anda bu defa da ecel caldi kapilarini ve yine ayrildilar... Ama ayriliklar onlari yildirmadi... Zorluklar onlara geri adim attirmadi. Baba sinirda nobet tutarken, cephede kursun atarken; anne evde cocuk buyuttu, doktor olmayan yerde hayat kurtardi, analarin analiga ilk adimlarinda yanlarinda yer aldi. Yillarin yoramadigi ve yaslandiramadigi, anne ve ebe Leman ise 1986'da emekli oldu. Simdi 86 yasinda ve saglikli. Hâlâ ve her seye ragmen yasiyor. Leman Ebe'nin ibret verici bu hayat hikayesinde, bir Cumhuriyet kadininin, bir Anadolu insaninin var olma mucadelesini okuyacaksiniz. Daha Cumhuriyet'in ilk yillarinda, yeni bir devletin kurulusu asamasinda, insanimizin ulke yeniden imar edilirken gosterdigi cabalara sahit olacaksiniz.