Franny ve Zooey

Glass'lar; oncesi, savas ve sonrasi ile 2. Dunya Savasi'nin "yaralanmis" kusaginin yedi "tuhaf" kardesli "tipik" bir ailesi... Olumler, intiharlar, guvence aranan mistik savruluslar ve asklar arasinda, hayatla yasanan yuksek voltajli ve suskun uyumsuzluklar, sessiz cildirma esikleri... "Biz dordumuz, birbirimize yakin kan bagiyla bagliyiz ve bir tur deruni aile diliyle, iki nokta arasindaki en kisa mesafenin neredeyse tam bir daire oldugu bir cesit romantik geometri ile konusuruz. Son bir uyari sozu: Aile soyadimiz Glass. Bir dakika sonra, Glass erkeklerinden en genci, yasayan buyuk agabeyi Buddy Glass'in kendisine gonderdigi asiri derecede uzun mektubu okurken gorulecek (...) Bana soyledigine gore, mektubun uslubu, bu anlaticinin uslubuna ya da yazili uslupculuguna, rastgeleligin adamakilli otesinde bir benzerlik gosteriyormus; genel okur da hic suphesiz, mektubun yazari ile bendenizin ayni kisi oldugu sonucuna baliklama atlayacaktir. Atlayacaktir ve maalesef atlamalidir da"... Nicedir, bir 20. yuzyil "modern-klasik"i olarak anilan "kirk yillik suskun" J. D. Salinger'dan, hayat ustune, sanki kendi gelecegini de okudugu tedirgin, derin, aci iki uzun "hikaye"