Postmodernizm ve Tüketim Kültürü

Her sey, bildigimiz, inandigimiz, guvendigimiz her sey almis basini gidiyor. Kapitalizm, o bildigimiz kapitalizm degil gibi. Uretimden ziyade tuketime, faydadan ziyade imaja, "uretken emek"ten ziyade "hizmet" sinifina yaslaniyor gibi. Is saatleri icerisinde cileci bir etik hukum surerken; hafta sonlari ve gece, dunya karsisinda hedonistik bir yonelim benimsememiz talep ediliyor. Ulus asiri sermaye sinir tanimaksizin gezegeni bir uctan oburune katederken basta ulusdevlet olmak uzere devasa burokratik aygitlari onune katip supuruyor. Politik konumlar artik bildigimiz konumlar olmaktan cikmis gibi. Dunun en radikal ilerici konumlari birden karsimiza, daha onceleri tarihsel ilerleme merdiveninde en asagi basamaga yakistirdigi konumlardan bile guduk bir muhafazakârlikla dikiliyor. Diyalektik mantiga gore asilmis olmasi, hatta tarihin coplugune coktan firlatilmis olmasi gereken ideolojiler, Tarih denilen masalla alay edercesine, gundelik hayati yogurmaya basliyorlar. "Gibi"! Anahtar sozcuk bu. Featherstone bu kitabinda, bir cagin tukenmekte oldugunu bildiren totallestirici postmodern imalari kurcalayarak, gelenekmodernlikpostmodernlik uclemesinde varsayilan yuzeysel kopuslarin derininde yatan sureklilikleri ortaya cikariyor. Ilk bakista birbirlerini disliyormus izlenimi veren muhafazakâr Bell ve marksist Jameson arasindaki, diyalektigin meftunu bildigimiz Adorno ve "olasilastirma mantigi"nin siki takipcisi Baudrillard arasindaki yakin bagintilari kurcaliyor. Kisacasi, postmodernizmi, ne kendi kendisini sundugu haliyle kabulleniyor ne de asina oldugumuz recetelerin kolayciligina teslim oluyor. Simdilerde "dunyanin yeni halleri"ni kavrayamadiklarini sezen ve buna dehset verici bir muhafazakârlikla tepki gosteren entelektuellerden onumuzu goremedigimiz bir ortamda ozlemini cektigimiz sahici, soyu tukenmeye yuz tutmus bir sosyolog tutumu sergileyen Featherstone, su onermeden hareket ediyor: "Ortaya attigi toplum ve kulture iliskin teorik sorunlardan oturu postmodernin or