Civa Sanrilari

Louis Daguerre, fotografcilik mesleginde, civa buharini yogun bir sekilde kullandi. Temel islemi, bir kamera obskurasinda bulunan, isiga karsi duyarlastirilmis fotograf plakasini isiga tutup, plakayi karanlik odaya goturmek ve isitilmis civa banyosu uzerinde ileri geri hareket ettirmekti. Goruntunun ustune milyonlarca civa damlasi yerlesiyordu ve goruntuyu daimi olarak sabitliyordu. Civanin varligi plaka dagerreyotiplere parlaklik saglamakta ve titiz bir detay duzeyi kazandirmaktaydi, ama ayni zamanda hayali, holografik bir gorunum de verebiliyordu. Goruntu, izleyicinin goz seviyesine ve perspektifine bagli olarak degisebiliyordu. Daha sonraki yillarda, Daguerre, daha hizli hareketleri yakalamak (ornegin dortnala kosan atlar ve ucan kuslar) icin isiga tutma surelerini azaltmaya calisirken, giderek olumcullesen maddelerle - civa siyanuru, nitrik asit ve altin klorur - deneyler yapti. 1851 yilinda kalp krizinden olunceye kadar cesitli fiziksel sikâyetleri olan Daguerre, muhtemelen bu maddelerin ne kadar zararli oldugunun farkinda degildi.Baudelaire, Niépce, Arago... Bohem hayatlar, guzel fahiseler, civayla dumanlanmis kafalar... Dagerreyotipin, fotografik goruntunun mucidi Louis Daguerre. Kiyamet kopmadan listesindekilerin fotograflarini cekmek icin yollarda. Ve bir opucuk. Her basariyi golgeleyen, hesabi sorulmamis bir son opucuk. Devrim sonrasi Fransa'da gecen, basrolunde Louis Daguerre'nin oldugu etkileyici bir roman.