Druga śmierć opery

Opera jako forma jest juz w zasadzie martwa. Uwaza sie, ze ostatnie wielkie opery powstaly okolo 1900 roku. Filozof i znawca psychoanalizy Slavoj Žižek zwraca jednak uwage, ze rok 1900 to takze rok "wynalezienia" przez Freuda psychoanalizy. Czy jest to przypadek? Ksiazka Žižka i Dolara to doglebne studium opery - gatunku, jego arcydziel i natury jego smierci. Uzywajac olsniewajacego zestawu narzedzi, autorzy badaja dziwne impulsy, ktore rzadza postaciami u Mozarta i Wagnera, badaja rowniez nasze wlasne pragnienie smierci i milosc do opery. Mozarta rozumienie psychoanalizy i poczucie humoru Wagnera to tylko dwie z wielu niespodzianek w blyskotliwej analizie Žižka i Dolara. Druga smierc opery to rozbudowana aria na temat, ktory na pewno nie jest martwy. O autorach: Slavoj Žižek - slowenski socjolog, filozof, marksista, psychoanalityk i krytyk kultury. Profesor Uniwersytetu w Ljubljanie, wyklada takze w European Graduate School i na uniwersytetach amerykanskich. Wprowadza do wspolczesnej filozofii dorobek psychoanalizy, jest komentatorem mysli francuskiego psychoanalityka Jacques'a Lacana. Cecha charakterystyczna jego ksiazek sa czeste odwolania do kina, literatury i sztuk wizualnych, a takze kultury masowej. Nalezy do najbardziej znanych wspolczesnych filozofow. Jego ksiazki przelozono na kilkadziesiat jezykow. Po polsku ukazaly sie, m.in.: Wzniosly obiekt ideologii, Patrzac z ukosa. Do Lacana przez kulture popularna, Przeklenstwo fantazji, Rewolucja u bram, Lacrimae rerum. Kieslowski, Hitchcock, Tarkowski, Lynch, W obronie przegranych spraw. Mladen Dolar - profesor filozofii na Uniwersytecie w Ljubljanie w Slowenii. Z przedmowy S. Žižka i M. Dolara: "Psychoanalityczne interpretacje opery cieszyly sie ostatnimi czasy zla prasa, skadinad zasluzenie, bowiem najczesciej sprowadzaly sie one do dekonstrukcjonistycznej lektury libretta, w najgorszych przypadkach zas