Grochów

O babce, ktora wierzyla w duchy, o starym psie, pisarzu z Izdebek i przyjacielu, z ktorym zlazil Grochow i przejechal pol Polski - Stasiuk pisze o umieraniu i namacalnosci zycia, o materialnosci wspomnien, o bliskosci smierci i jej wiecznej niedostepnosci. Bury kot zwija sie w klebek w cieple stygnacego ciala starej suki, babka, 'cala w czerni, szczupla i spokojna', przechodzi do swiata, ktory zawsze byl obok, Guscio choc niewiele juz moze powiedziec, zlosliwie pluje pestkami. A przyjaciel, 'odlatujac przez komin', przynosi zapach pociagu do Lupkowa, dzikich jabloni na ulicy Makowskiej i chlodnej wiosny w portowym Piranie. Cztery opowiadania Andrzeja Stasiuka to bolesnie piekna opowiesc o smierci, o zwyczajnej kropce na koncu zycia. 'Kiedys nas nie bedzie. Sa ludzie i zdarzenia, ktore pomagaja nam przyzwyczaic sie do tej mysli. Bo to w koncu przychodzi. I to tak jakos szybko i zwyczajnie, jakby zawsze bylo obok'. Andrzej Stasiuk Grochow to wazne miejsce w zyciu Andrzeja Stasiuka i zarazem tytul jednego z czterech opowiadan, z ktorych ten tomik sie sklada. - Ksiazka jest napisana niezwykle zwiezlym i nieskomplikowanym jezykiem. Stasiuk nie wymysla tych historii, wraca pamiecia do bliskich mu istot - pisze nie tylko o ludziach. Michal Nogas, 'Program III Polskiego Radia' Opowiadania z ilustracjami Kamila Targosza.