Tek Kanatli Bir Kus

Edebiyatimizin cinari, buyuk usta Yasar Kemal'in Tek Kanatli Bir Kus kitabi, toplumda bulasici bir hastalik gibi yayilan korkunun destansi bir romani. Halkinin neden terk ettigi bilinmeyen, gizemli karanlik bir kasaba, bu kasabaya atandigi halde gidemeyen bir posta muduru, yalnizligin timsali bir istasyon sefi, "Alamanci" bir genc kadin...Ve butun fantastikligine karsin son derece gercekci gelen bir dunya... Metafor mu? Alegori mi yoksa? Sasirtici ve cok katmanli olay akisi, kisilerinin zenginligi ve derinligi, zaman zaman bir roportaj keskinligi kazanan masalsi diliyle tam bir Yasar Kemal romani. Tek Kanatli Bir Kus'da toplumda bulasici bir hastalik gibi yayilan korkuyu anlatan Yasar Kemal, kitabin ana temasi korku ile ilgili "Ben hep korkudan korktum. Korkudan cok korktum. Roman yazdigim zaman icimde bir korku istemezdim. O yuzden bu kitapta da korkuyu anlattim. Kayseri'de askerlik yaptigim kasabanin uzerinde buyuk bir tas vardi ve butun kasaba bu tasin uzerlerine duseceginden korkuyor, tasi uzerilerine dusmesin diye demir zincirlerle bagliyorlardi. Madem korkuyorsunuz o zaman cekin gidin derdim. Seneler senesi bu korkuyu yazmak istedim" diyor. Romaninin baskahramanlari olan Posta Muduru Remzi Bey ve karisi Melek Hanim'in cileli yolculugundan ve o donem icin sartlari cok daha agir olan postacilik mesleginden bahseden Yasar Kemal, "O donemde Anadolu'da postacidan daha onemli bir kisi yoktu. Ozellikle benim icin postaci cok onemliydi. O zaman bana mektuplar geliyordu. Bu mektuplari benden once jandarmalar okuyordu. Bazen makale yazar gazeteye gondermek isterdim. Bu makaleler bazen gider, bazen de gitmezdi" diye ekliyor. Yasar Kemal'in 1960'larin sonunda yazdigi ve simdi yayimlamaya karar verdigi Tek Kanatli Bir Kus romani, okuru 1960'li yillarin Anadolusu'na goturen tarihi bir belge olmanin yani sira buyuk ustanin edebiyatinda onemli bir donemi de gozler onune seriyor.